Έπιπλα
Τα έπιπλα (Καναπέδες, πολυθρόνες, καρέκλες, κρεβατοκάμαρες, sofa, armchairs, bedrooms, chairs) για πρώτη φορά σαν δουλεμένα εργαλεία εμφανίστηκαν στην Ασία, στην Αίγυπτο και γενικά στους ανατολικούς λαούς. Επειδή λίγοι είχαν το προνόμιο να προμηθεύονται έπιπλα (πολυθρόνες, Καναπέδες, κρεβατοκάμαρες, καρέκλες, sofa, chairs, armchairs, bedrooms), έγιναν αποκλειστικό απόκτημα των βασιλιάδων και των ευγενών, με αποτέλεσμα να κατασκευάζονται βαριά και πολυτελή έπιπλα. Τα στόλιζαν με ελεφαντόδοντο, ασήμι, χρυσάφι και είχαν περίτεχνα σκαλίσματα, σε αντίθετη με τα έπιπλα των αρχαίων Ελλήνων, που όπως είναι γνωστό από διάφορες παραστάσεις αγγείων τους έδιναν χάρη και απλότητα. Τα έπιπλά τους ήταν κομψά, απέριττα, σύμφωνα πάντα με τη γενικότερη ζωή των Ελλήνων και τα πιο γνωστά απ' αυτά στην κλασική εποχή ήταν: καθέδρες, πυξίδες (κουτάκια που φύλαγαν τα κοσμήματα), θρόνοι, κρεβάτια, τραπέζια και σκίμποδες (σκαμνιά).
Οι Ρωμαίοι μιμήθηκαν τους Έλληνες στην κατασκευή των επίπλων, όπως και σε άλλους τομείς της ζωής. Μόνο που, ενώ οι Έλληνες είναι συνηθισμένοι στην απλότητα, οι Ρωμαίοι αρέσκονται στη χλιδή, γι' αυτό και τα έπιπλα τους είναι κατά πολύ πολυτελέστερα των Ελλήνων. Από ρωμαϊκά έπιπλα έχουμε ευρήματα στην καμένη πόλη της Πομπηίας.
Οι Βυζαντινοί έδωσαν στο έπιπλο-έπιπλα ένα δικό τους ρυθμό, που συνδύαζε την ελληνική απλότητα στις εξωτερικές γραμμές, αλλά και που είχε την ασιατική πολυτέλεια των σκαλισμάτων. Το Μεσαίωνα, η τέχνη της κατασκευής των επίπλων αγνοήθηκε και παρήκμασε σχεδόν, όπως όλες οι τέχνες. Αυτήν την εποχή συναντάμε τις τεράστιες αίθουσες, τις σχεδόν άδειες από έπιπλα στα μεγάλα σπίτια.
Η εποχή-σταθμός για το έπιπλο είναι η Αναγέννηση. Έφερε μεγάλη αλλαγή στο συγκεκριμένο τομέα των επίπλων και αυτήν την εποχή ακριβώς άρχισαν να διαχωρίζονται οι ρυθμοί των επίπλων: γοτθικός, Αναγέννησης, Λουδοβίκου ΙΑ' κ.ά. Το έπιπλο φτάνει ακριβώς την τελειότητα. Είναι κομψό, επιβλητικό, άριστα διακοσμημένο και προσεγμένο σ' όλες του τις λεπτομέρειες.
Από τότε το έπιπλο αρχίζει να προσαρμόζεται στις ανάγκες του ανθρώπου. Σήμερα π.χ. τα έπιπλα πρέπει να είναι άνετα, οικονομικά και όμορφα. Ακόμη, εξαιτίας του χώρου, κατασκευάζεται σε διαφορετικά μεγέθη, γι' αυτό εξάλλου βγήκαν και τα έπιπλα διπλής - τριπλής χρήσης (καναπές - κρεβάτι, γραφείο - βιβλιοθήκη - κρεβάτι(πολυθρόνες, Καναπέδες, κρεβατοκάμαρες, καρέκλες, sofa, chairs, armchairs, bedrooms)).
Furniture
Furniture is the mass noun for the movable objects which may support the human body (seating furniture and beds), provide storage, or hold objects on horizontal surfaces above the ground. Storage furniture (which often makes use of doors, drawers, and shelves) is used to hold or contain smaller objects such as clothes, tools, books, and household goods. (See List of furniture types.)
Furniture can be a product of artistic design and is considered a form of decorative art. In addition to furniture's functional role, it can serve a symbolic or religious purpose. Domestic furniture works to create, in conjunction with furnishings such as clocks and lighting, comfortable and convenient interior spaces. Furniture can be made from many materials, including metal, plastic, and wood. Furniture can be made using a variety of woodworking joints which often reflect the local culture.
History of Chair
The chair is of extreme antiquity, although for many centuries and indeed for thousands of years it was an article of state and dignity rather than an article of ordinary use. "The chair" is still extensively used as the emblem of authority in the House of Commons in the United Kingdom and Canada, and in many other settings. Committees, boards of directors, and academic departments all have a 'chairperson'. Endowed professorships are referred to as chairs. It was not, in fact, until the 16th century that it became common anywhere. The chest, the bench and the stool were until then the ordinary seats of everyday life, and the number of chairs which have survived from an earlier date is exceedingly limited; most of such examples are of ecclesiastical or seigneurial origin. Our knowledge of the chairs of remote antiquity is derived almost entirely from monuments, sculpture and paintings. A few actual examples exist in the British Museum, in the Egyptian Museum at Cairo, and elsewhere.
Butterfly chair
In ancient Egypt chairs appear to have been of great richness and splendor[citation needed]. Fashioned of ebony and ivory, or of carved and gilded wood, they were covered with costly materials, magnificent patterns and supported upon representations of the legs of beasts or the figures of captives. The earliest known form of Greek chair, going back to five or six centuries BCE, had a back but stood straight up, front and back. During Tang dynasty (618 - 907 AD), a higher seat first started to appear amongst the Chinese elite and their usage soon spread to all levels of society. By the 12th century seating on the floor was rare in China, unlike in other Asian countries where the custom continued, and the chair, or more commonly the stool, was used in the vast majority of houses throughout the country.
In Europe, it was owing in great measure to the Renaissance that the chair ceased to be a privilege of state, and became a standard item of furniture for anyone who could afford to buy it. Once the idea of privilege faded the chair speedily came into general use. We find almost at once that the chair began to change every few years to reflect the fashions of the hour.
The 20th century saw an increasing use of technology in chair construction with such things as all-metal folding chairs, metal-legged chairs, the Slumber Chair, moulded plastic chairs and ergonomic chairs. The recliner became a popular form, at least in part due to radio and television, and later a two-part. The modern movement of the 1960s produced new forms of chairs: the butterfly chair, bean bags, and the egg-shaped pod chair. Technological advances led to molded plywood and wood laminate chairs, as well as chairs made of leather or polymers. Mechanical technology incorporated into the chair enabled adjustable chairs, especially for office use. Motors embedded in the chair resulted in massage chairs.
Βιομηχανικός Σχεδιασμός
Παρ οτι ο Θόνετ σχεδιασε και έφτιαξε τις βιομηχανοποιημένες καρέκλες καφέ, (προάγγελους των σύγχρονων μοντέρνων επίπλων) το 1859 διάρκεσε πολλά έτη έως ότου καθιερώθηκε το βιομηχανικό σχέδιο. Το μοντέλο Νο 14 έσπασε ρεκόρ, (αφού πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν πουληθεί περισσότερα από πενήντα εκατομμύρια κομμάτια). Σύνδυασε το βιομηχανικό τροπο παραγωγής με την νεα τεχνολογία λιγισματως του ξύλου με ατμό. Mετά από αυτήν την επιτυχία οι απόγονοι του συνεργάστηκαν αργότερα με πολλούς σχεδιαστές.
Στην εποχη του Αρ Νουβό οι πρωτες επιχειρήσεις ανακαλύπτουν την σχεδιαση των προιοντων ως πλεονεκτημα στην επαφη με τον χρήστη. Επαγγελματιες βιομηχανικοι σχεδιαστες ομως δεν υπαρχουν. Τα γνωστά πρόσωπα ειναι καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες που ειδικεύονται στο σχεδιασμό προϊόντων. Ο πρώτος σχεδιαστής, αρμόδιος για μια ολοκληρωμένη ταυτότητα ειναι ο καλλιτέχνης Πέτερ Μπέρενς, υπαλληλος της AEG το 1910. Λίγα χρόνια αργότερα ακολουθεί η ιταλική Olivetti.
Το 1920 οι σχεδιαστές στρέφονταν σε απλά και γεωμετρικά προϊόντα πιστεύοντας ότι κατασκευάζονταν εύκολα και κατά αυτό τον τρόπο θα κάλυπταν πιο εύκολα της ανάγκες του ευρύτερου κοινού (Λειτουργισμός (σχεδιασμός)). Επίσης η πλειοψηφία των σχεδιαστών θεωρούσε ότι το διακοσμητικό στοιχείο είναι παραπλανητικό. Αυτή η άποψη ακολουθήθηκε και επεκτάθηκε στη σχολή του Μπαουχάους (Bauhaus -Hochschule für Gestaltung), της οποίας η λειτουργία απαγορεύτηκε από τους Ναζί στο Dessau της Γερμανίας. Δύο γνωστά συνθήματα που συνδέονται με αυτήν είναι τα "Weniger ist mehr" (ελλ. μφ. λιγότερο είναι περισσότερο) και "Form follows Function" (ελλ. μφ. Το σχήμα ακολουθεί την χρήση). Γνωστοί εκπρόσωποι της σχολής Μπαουχάους ήταν οι Μις βαν ντερ Ρόε, Βάλτερ Γκρόπιους, Βασίλι Καντίνσκυ, Herbert Bayer, Marianne Brandt και Μαρσέλ Μπρόιερ.
Το 1955 ιδρύεται στην Δυτική Γερμανία μια νέα σημαντική σχολή, η Σχολή του Ουλμ (Hochschule für Gestaltung Ulm), η οποία βάζει στόχο να συνεχίσει τις ιδέες του Μπαουχάους και να συμβάλει στην εκπαίδευση δημοκρατικών πολιτών. Το 1968 κλείνει, αφού οι πολιτικοί διακόπτουν την χρηματοδότηση της. Γνωστοί εκπρόσωποι της είναι οι Otl Aicher, Max Bill, Hans Gugelot, Gui Bonsiepe και Tomas Maldonado.
Δύο χρόνια μετά, η Σχολή του Όφενμπαχ (από το 1832) μετονομάζεται σε Hochschule für Gestaltung Offenbach και όχι μόνο παίρνει ένα σημαντικό κομμάτι του τρόπου διδαχης, αλλά δημιουργεί και την θεωρία της γλώσσας των προϊόντων (Theorie der Produktsprache) ή product semantics όπως έχει ονομαστεί διεθνώς. Αυτή επιτρέπει την εκτίμηση και των σχεδιασμό προϊόντων με κριτήρια όπως την αισθητική του σχήματος, την συμβολική άξια και την χρήση των σημάτων του προϊόντος.
Την ίδια εποχή στην Ιταλία, μετά από πολλά χρόνια, η εκπαίδευση του σχεδιαστή χωρίζεται από αυτήν του αρχιτέκτονα. Παρότι ο σχεδιασμός είχε μεγάλη σημασία για την πορεία του σύγχρονου ιταλικού κινήματος (φουτουρισμός και μοντερνισμός) και μετέπειτα της μεταπολεμικής οικονομίας, ήταν απλά μια ειδίκευση για αρχιτέκτονες. Σήμερα το ιταλικό ντιζάιν είναι γνωστό ειδικά για τα προϊόντα τρόπου ζωής, με εταιρίες όπως την Alessi, η B&B Italia, η iGuzzini και η Artemide.
Στην εποχή του 1970 αρχίσει η κριτική στον λειτουργισμό και στο "Good Design", "Bel design", η "Gute Form". Ξεκινώντας από την Ιταλία με τον Ετόρε Σότσας και το Group Memphis ο Μεταμοντερνισμός μπαίνει στο βιομηχανικό σχεδιασμό. Η νέα απαίτηση πλέον είναι η επικοινωνία των αντικειμένων με τον χρηστη.
Armchair Architecture
Armchair architecture is generally any architectural design prepared by a person who is interested in architecture but is not a professional architect. An armchair architect is a person who claims to speak authoritatively about or dabbles in architecture but who is not a professional architect. (Generically, the term armchair can refer to a dabbler in a particular field. Depending on the context, it can have positive connotations implying an enthusiastic amateur or negative connotations implying a critic who disparages the work of others but who lacks the skill necessary to actually do the work in question.)
Bedroom
A bedroom is a private room where people usually sleep for the night and/or for relaxation during the day.
Many houses in North America, Australia and Europe have at least two bedrooms – usually a master bedroom (dedicated to the heads of the household, such as a husband and wife) and one or more bedrooms for either the children or guests.
In some jurisdictions there are basic features (such as a closet and a "means of egress") which a room must have in order to be qualify as a bedroom. Nevertheless, some real estate agents may stretch the definition when listing a home for sale.[citation needed]
In buildings with multiple self-contained housing units (e.g., apartments), the number of bedrooms vary widely. While many such units have at least one bedroom—frequently, these units have at least two—some of these units may not have a specific room dedicated for use as a bedroom. (These units may be known by various names, including studio, efficiency, bedsit, and others.)
Furniture and other items in bedrooms vary greatly, depending on taste and local tradition. For instance, a master bedroom may include a bed of a specific size (double, king or queen-sized); one or more dressers (or perhaps, a wardrobe armoire); a nightstand; one or more closets; and carpeting. Built-in closets are less common in Europe than in North America; thus there is greater use of freestanding wardrobes or armoires in Europe.
Bedding used in northern Europe (especially in Scandinavia) is significantly different from that used in North America and other parts of Europe.
Some bedrooms also include such items as a make-up desk, television, air conditioning and various accessories (such as lamps, telephone and an alarm clock).
Sometimes, a master bedroom is connected to a dedicated bathroom, often called an ensuite.
Source for all above: Wikipedia